سایت رسمی حمايت از زندانيان سياسی

بنام آزادی و بنام خلق بپا خاسته

....خوب در مطالب قبلی گفتم که بعد از آمدن مقام بلند پایه امنیتی به زندان گوهر دشت کرج بند اطلاعات سپاه تعقیرات مهمی رخ داد نا گفته نماند قبل از این شب مهم یک بار دیگر برای تبادل اطلاعات با بیرون از زندان مجبور شدیم یکی دیگر از زندانیان را به بهانه بیماری روانه بهداری زندان سازیم البته قرار بر این بود بار دیگر بخاطر آشنائی من با دکتر محمد ابراهیمی خودم این کار را بر عهده بگیرم که متاسفانه مسئولین بند اطلاعات سپاه موافقت نکردند

بناچار یکی دیگر از زندانیان هم بند خود را بنام حسین راستین که جوانی بود حدود ۲۴ ساله که از طریق رادیو صدای ایران با ما آشنا شده بود و در سر آسیاب شهرستان کرج مغازه کفش فروشی داشت و در شب دستگیری های گسترده در منزل مجید میرزائی بازداشت شده بود این شخص جوانی بود بسیار خوش صدا که در بعضی از شبها کنار پنجره رو به حیاط هوا خوری می ایستاد و ترانه های هایده و یا داریوش و معین را با صدای دلنشین خود زندانیان در بند را به وجه می آورد شاید تجربه کرده باشید دوری و دلتنگی را در هر شرایطی خوب زندان هم و آن از نوع سلول انفرادی بسیار دلتنگ کننده بود بخصوص برای کسانی که همسر و یا فرزندانی نیز چشم براه داشتند برای این زندانیان آواز یک فرد با صدای دل نشین در اوج تنهائی شب تیره و تار بسیار روح نواز است برای آدمی

بهر حال حسین راستین انتخاب شد برای رفتن به بهداری زندان روز بعد از تصمیم گیری

البته این تصمیم گیری ها شما در ذهن خود این چنین تصور کنید که در سلولهای انفرادی بند اطلاعات سپاه زندان گوهر دشت کرج به چه نهوی اجرا می شده است در خلوتی شب و آن هم در ساعات بخصوصی که بازجویان حضور نداشتند و پاسدار بندها هم برای خوردن شام یا تماشای تلویزیون چند دقیقه ایی از بند انفرادی غافل می شدند

در این زمان کوتاه بچه های مبارز در بند باید تصمیم گیری می کردند صحبتها را از طریق صدا آن هم سلول به سلول به همدیگر منتقل کرده و برای روز بعد خود را آماده می ساختیم روز بعد حسین راستین ناله کنان موفق شد موافقت اعزام به بهداری را بگیرد حسین در شب قبل تمامی دستورالعمل ها را روی ورق پاره ایی نوشته تا آن را به رابط ما در بهداری تحویل دهد به بهداری اعزام می شود و طبق دستور بچه ها عمل کرده و وارد بهداری می شود از بد روزگار پاسدار بندی که مامور اعزام حسین راستین می شود بسیار زیرک و متوجه حرکات مشکوک حسین در بهداری می شود و آقای حسین هم بسیار ناشیانه دست به کارهائی می زند که باعث می شود اطلاعات ما لو برود ورق پاره ایی را که در شب قبل نوشته بود بدست پاسدار بند می افتد و از آن طریق دکتر محمد ابراهیمی بعنوان رابط ما شناسائی می شود و بعدا برایتان توضیح خواهم داد از قول ایشان چگونه حسین ناشی گری می کند تا اینکه تنها روزنه ارتباط ما با بیرون از زندان بسته می شود

حسین را بلافاصله به بند اطلاعات سپاه بر می گردانند دکتر ابراهیمی را نیز از بهداری زندان بر می دارند و به بند ۳ بند عمومی زندان گوهر دشت منتقل می کنند

و این چنین بود که روزنه تبادل اطلاعات ما از بین می رود

همانطور که گفتم بعد از شبی که آن مقام بلند پایه اطلاعاتی از تهران به کرج آمده بود اتفاقهای مهمی رخ داد از جمله روز بعد ارد فدائی دانشجوئی که در تهران دستگیر شده بود بخاطر پرونده دسته جمعی ما که در سال ۸۲ بطور گسترده از رسانه های جمهوری اسلامی پخش شد مبنی بر اینکه دستگیری دسته جمعی تعدادی از مخالفین نظام که در خرابکاری و پخش اعلامیه و تشکیل گروهای غیر قانونی و تشکیل تجمعات غیر قانونی برای بر اندازی نظام نقش داشتند این نمونه ایی بود از اطلاعیه رسمی وزارت اطلاعات که از رسانه های حکومتی پخش شد در آن اطلاعیه آمده بود که بیش از ۱۸ نفر دستگیر شده بودند

آری ارد فدائی این دانشجوی همرزم و در بند در سی هفتمین روز ناگهان به او می گویند که وسایل خود را جم کند چون می خواهد آزاد شود آن روز سکوت عجیبی در آن رفت آمد های چند ساعته در سالن بند انفرادی ایجاد شده بود کسی نمی دانست چه کسی آزاد شده چه کسی ناپدید شده و آنهائی را که صدا می زدند و می بردند به کجا و چرا منتقل می شدند ساعتها این رفت و آمدها ادامه داشت تنها کسی را که متوجه شدیم آزاد شده ارد فدائی بود چون وقتی که پاسدار بند ها می آیند و درب سلول او را که در طبقه پائین من قرار داشت باز می کنند به او می گویند ساکت هیچ چیزی نگو به کسی هم اطلاع نده فقط وسایل خود را جمع کن تا چند دقیقه دیگر می آیم ببرمت چون می خوای آزاد بشوی !!!

ارد فدائی از آنجائیکه ارتباط تنگاتنگی با مبارزین داشت بخوبی میدانست که اگر خواسته باشد چیزی نگوید و دیگران را از جابجائی خود آگاه نسازد این احتمال وجود دارد که او را سر به نیست کنند و یا او را جای دیگر منتقل کنند بدون اینکه کسی مطلع شود و این بی خبری خود ضربه بزرگی است به مبارزین دربند و مدافعان حقوق بشر که واقعا بر سر این فرد چه آمده ؟ این شخص کجاست ؟

آقای فدائی به تمامی این مسائل آگاهی داشت و بخاط همان بعد از رفتن پاسدار بند با ضربه زدن به سقف سلول من را آگاه می سازد که می خواهد پیغام مهمی بدهد و من باید بروم کنار پنجره گوش واستم تا او حرف خود را بزند من هم کنار پنجره رفتم ارود فدائی گفت .. کوروش یکی از پاسدار بندها به من گفت می خواهند من را آزاد سازند ولی من شک دارم چرا در این وضعیت ؟ !! چرا بدون قرار وثیقه ؟!! و چراهای دیگر ؟

بخاطر همان کوروش من را تا چند لحظه دیگر از اینجا می برند ولی نمی دانم برای آزادی یا جای دیگر در هر صورت اگر آزاد شدم به بچه ها بگو دنبال کارتان هستم و از هر طریقی مجامع حقوق بشری و رسانه ها را آگاه خواهم ساخت از موج دستگیری ها و سلولهای انفرادی و چه بر سر شما گذشته است و اگر جای دیگری منتقل شدم باز هم از همه دوستان خداحافظی کن و. حلالیت بخواه و بگو که ارد فدائی در باز جوئی ها هر گز تسلیم خواست کثیف بازجویان نشد هر گز ذره ایی اطلاعات مبارزاتی را به بازجویان ندادم من همانی بودم که در مبارزاتم در بیرون از زندان دیده بودید مقاوم و پر استقامت همچون کوه اگر می بینید اینها آزادم می کنند احتمالا این هم یکی از تر فندهای وزارت اطلاعات است که بیایند یک عضو فعال این جنبش را زودتر از دیگران آزاد سازند تا این شائبه بین مبارزان ایجاد شود که بگویند دیدید ؟!! فلانی چون با بازجویان همکاری کرده است زودتر از دیگران آزاد شده است ؟؟

این ترفند است و به بچه ها بگو گول ترفند های وزارت اطلاعات را نخورند اگر هم که من آزاد شدم باز هم در سنگر بیرون وظیفه من است که در خدمت مبارزان باشم

در همین احوال من هم پیغامهای خودم را به او دادم و از او خواستم که به خانواده من اطلاع دهد که سالم و مقاوم در چه بخشی از زندان هستیم تا آنها از نگرانی در بیایند و همچنین به ارود فدائی گفتم از طریق رضا مهرگان ( شهرام رهنما ) یکی دیگر از مبارزان که به تازگی قبل از دستگیری ما از زندان اوین آزاد شده بود به رسانه ها اطلاع دهند شرایط موجود زندانیان و ارتباط خود را گسترده تر سازد با مبارزان دربند البته چون ارد فدائی و رضا مهرگان و من و تعدادی دیگر از هم بندیهایمان چون ایدولژی ما وابستگی داشت به نظام پادشاهی بخاطر همان هم به یکدیگر نزدیکتر بودیم البته این به این معنا نیست که دیگران از ما نبودند نه اینطور نیست مبارزینی که با ما کار می کردند از طرفداران نظام پادشاهی گرفته تا جمهوری خواه و مجاهد خلق و ملی مذهبی حضور داشتند ما به یک هدف می اندیشیدیم و آن هم آزادی وطن

بعد از این صحبتها به نا گاه ارود فدائی سکوت کرد !! معلوم شد درب سلول باز شده و ارود را با خود بردند و من هم چنان دلتنگی ایی به من دست داد که داشتم خفه می شدم سکوت و سکوت و باز هم سکوت !! خدایا چرا بچه ها حرفی نمی زنند مگر همه را بردند ؟ ! فقط من ماندم ؟! ساعتها با خود کلنجار می رفتم تا اینکه برای شب یکی از پاسدار بندها شام را توضیح می کرد که بر روی چرخی دیگ بزرگی گذاشته بودند و چون سلول من اولین سلولی بود که باز می شد و غذا را اول از سلول من شروع می کرد به توضیع من کاسه و بشغاب خود را گرفتم که پاسدار بند غذای من را بریزد داخل ظرف غذا کمی خودم را به دیگ غذا ها نزدیکتر کردم تا داخل ظرف غذای بزرگ را که روی چرخ گذاشته بودند ببینم متو جه شدم به مقدار ۱۰ نفر غذا هست در ام موقع متوجه شدم تعداد ۸ الی ۹ نفر را از این مکان بردند و ما نمی دانستیم چه کسانی و فقط یک نفر را من میدانستم که آن هم ارد فدائی بود بعد از خوردن شام به وقت مقرر آمار یکدیگر را گرفتیم جناب مصطفی پیران تک تک بچه ها را صدا می زد از من شروع کرد با صدای بلند که در سالن می پیچید با آن لحجه شیرین کردی خود گفت کوروش !!! من جواب دادم پاینده ایران گفت مجید منظورش مجید میرزائی بود مجید هم جواب داد پاینده ایران گفت حسین منظورش حسین راستین بود جوابی نشنید چند بار گفت حسین جوابی نشنید !! متو جه شدیم حسین نیست ؟ بعد به همان ترتیب مهدی مقدم را صدا زد ایشان جواب داد پاینده ایران بیات هم گفت پاینده ایران شخص دیگری از دوستان مجید میرزائی که کارمند بانک بود که نامش را بخاطر ندارم ایشان هم جواب نداد مشخص شد این شخص هم نیست ؟ چند نفر دیگر را هم صدا زد که آنها هم جواب ندادند آنها هم آزاد شده بودند بهر حال از جمع ۱۸ نفری ما حدود ۱۰ نفر باقی ماندند و ۸ نفر دیگر که وزارت اطلاعات رژیم آنها را تشخیص داده بود مرتکب کاری نشدند یا در بازجوئی ها با آنها همکاری کرده بود آزادشدند فقط ارد فدائی که از مهره های دانشجوئی و فعال ما آزاد شدنش برای دیگر مبارزین سوال انگیز بود چون کارهای بزرگ او اگر بیش از دیگران نبود کمتر هم نبود و آدمی هم نبود که وزارت اطلاعات او را خورد کند آقای پیران در آن شب حضور و غیاب از من پرسید ... کوروش از طبقه پائین چه خبر منظورش از سلولهای پائینی بود که امیر ساران اسد شقاقی و ارود فدائی و سیفالدین صدر نیا در آن بند پائینی بودند که من جواب دادم فقط ارد فدائی نیست و حرفهای ارد فدائی را به آنها منتقل کردم

بهر حال بند اطلاعات سپاه زندان گوهر دشت کرج با ۱۰ نفر بکار خود ادامه داد روز بعد ساعت ۲ بعداظهر تک تک مبارزین باقی مانده را صدا می کردند و پاسداربند ها هم با چشم بند بستن مبارزین آنها را تک به تک منتقل می کردند به قسمت اداری بند اطلاعات سپاه در کنار میزی یک صندلی گذاشته بودند و وقتی نوبت به من رسید با چشم بند روی آن صندلی نشستم یکی از باز جویان گفت چشم بند را کمی بالا بزنم بطوری که فقط ورقه روی میز را ببینم روی یک ورق تایپ شده و دست نویس نام حدود ۱۰ نفر مشاهده می شد که بازجوی وزارت اطلاعات به من گفت این حکم وثیقه تو می باشد و قرار وثیقه تو ۵۰ میلیون تومان است پائین این نامت امضا کن و اثر انگشت بزن من وقتی خواستم امضا کنم روی مقدار وثیقه های دیگران را با یک بر گه دیگر گرفته بود که من نبینم و فقط نام و مبلغ وثیقه خودم برایم مشخص بود امضا و اثر انگشت زدم و به من گفت منزلت شماره تلفن دارد که گفتم بله گفت شماره تلفن منزلت ۲۸۰ ..... می باشد گفتم آری باز جو گفت تماس میگیرم وقتی گوشی را برداشتند فقط می گوئی من فلانی هستم برایم ۵۰ میلیون وثیقه صادر کردند دنبال وثیقه باش برای اینکه به دادگاه انقلاب کرج نام شعبه و شماره پرونده را هم می دهی و یک احوال پرسی در حد یک دقیقه و بعد خداحافظ و اصلا هم نمی گوئی کجا هستی فقط بگو در زندان

من در آن لحظه شوقی در دلم ایجاد شده بود بعد از یکماه وچند روز با خانواده ام که آنها هم نمی دانستند ما کجا هستیم و بی خبر از هر جا می خواهم تلفنی صحبت کنم و واقعا بعدا برایتان توضیح خواهم داد که در طول آن ۳۸ روز خانوادام فکر می کردند ما را سر به نیست کردند یا کشته اند و یا ... مسائل دیگر شما تصور کنید بر خانواده من و فرزندانم چه گذشته است آن ۳۸ روز تصور کنید یک خانواده در یک شهر غریب که هیچ فامیلی ندارد یا اگر هم که داشته باشد از ترس جمهوری اسلامی حتی تلفن هم نمی زند به خانواده من تصور کنید بر همسر و سه فرزندم چه گذشته است در همین حال و احوال شوق تماس تلفنی با خانواده ام بودم که شماره منزل من را گرفت ولی متا سفانه کسی گوشی را بر نداشت ؟! چند بار دیگر تکرار کرد باز هم کسی گوشی را بر نداشت !!؟ باز هم تصور کنید آن لحظه بر من چه گذشت ! ! یک پدر بعد از چندین هفته بی خبری می خواهد یک لحظه صدای همسرش و فرزندانش را بشنود می خواهد ذوق زده شود می خواهد اشک خوشحالی بریزد می خواهد بگوید من زنده ام !! و همچنان هستم !! می خواهد خانواده ایی را از نگرانی در بیاورد با این شوق وقتی متو جه می شود کسی گوشی را بر نمی دارد بار دیگر تمام غمهای عالم بر دل انسان فرو می ریزد و انسان را خورد می کند می شکند باورتان نمی شود وقتی از پای آن میز تلفن بر خاستم توان ایستادن را نداشتم به سختی خودم را با کمک پاسدار بند به سلول رساندم و در خلوت خود اشکهایی را که تا آن لحظه نریخته بودم در آن روز ساعتها گریستم آخر من هم به مانند خیلی از شما ها دل دارم عاطفه دارم احساس دارم من هم مثل خیلی از شما ها پدر هستم همسر دارم و فرزند من هم انسان هستم انسان و انسان بیاد ترانه زیبای حقوق بشر منوچهر سخائی می افتم که می گوید من هم انسانم من انسانم انسان !! ........

وثیقه ۵۰ میلیون تومانی کوروش احمدی

دانشجوی زندانی ارد فدائی

همرزم زندانی ما رضا مهرگان ( شهرام رهنما )